Romeo Artık Melek

Annesi Banu KARLI yazıyor:

Uzun zamandır nasıl yazacağımı bilemiyordum ama bugün oğlumdan ayrılalı tam 19 gün oldu. Zaman ne garip oğlumla yaşama tutunma mücadelesindeyken hızla akarken, şimdi geçmiyor, acı da bitmiyor. Onu çok özlüyorum.

Oğlum Romeo, 10 yaşındaydı. Yani daha genç sayılabilirdi ama şeker bizi yok etti. Yaklaşık 1 yıl önce çok tuvalete gidip, çok su içiyordu. Bunun üzerine hemen vet.i aradım. Bu arada biz pek çok kişiye göre şanslıyız. Çünkü çok iyi bir veterinerimiz vardı. Zaten son anda oğlum onunla da vedalaştı. Bazı kan testlerinden sonra şeker çıktı. Zaten potansiyel hasta sayılırdık, çünkü 13 kiloyduk. İlaçla devam ettik, hiç aksatmıyordum, bütün programımı buna göre yapıyordum. Yavaşça kilo veriyorduk, lakin 1 nisana kadar. O gün oğlum kötü bir şaka yaptı bize. Öğlen annem aradı “oğlan bir tuhaf oldu bacakları tutmuyor gel…” eve uçarak geldim. Aynı şekilde vet.e gittik. sonuç: emboli atmış, o da bacakları tuttu.  İnanılmaz ağrısı vardı, kafesi o haliyle paralıyordu, canı yanıyordu, benim içim bitiyordu. O saatler nasıl geçti anlatamam. 72 saat çok nemli dediler, atlattık.

Sonrası, felçli olarak devam ettik. 40 gün sonra ikinci bir atak idrar yollarını tutmuş. Oğluşum 24 saat çişini yapamadı, hemen sonda takıldı. Bu arada böbreklerimiz iflas etti. Özellikle sol çok büyüdü. Serumlar bağlandı ama son 10 gün yemek yememeye başladı. Anlamıştım ama konduramıyordum. Zorla yutturuyordum ancak kusmalar başladı, ağzında çiğnerken garip sesler geliyordu. Kreatini 6.8’e yükselmişti. Adım adım sona yaklaşıyorduk. Üreden dolayı anemisi fazlalaştı, burnunun pembeliği gitti. Hali hiç yoktu.

Pazar akşamı, sabaha kadar başında bekledik. Artık geri dönüş yoktu. İkimiz de anlamıştık. Birbirimizi öptük, kokladık, kokusunu içime doldurmaya çalıştım, kulağına “onu çok sevdiğimi ama artık gidebileceğini” söyledim hep. “Bir süre sonra onun yanına geleceğimi, hep beraber olacağımızı” yineledim. Aşkım beni dinledi ama vet.le de vedalaşmak istedi sanırım, sabahı bekledi. 11’de kliniğe gittik, 12’de de son kez uzun bir soluk aldı ve melek oldu…

İşte bizim hikayemiz böyle Fatoş hanım. Bunları sizinle ve okuyucularla paylaşmak istedim, çünkü en iyi bizler birbirimizi anlarız. Paylaştıkça, acılar biraz ama sadece biraz hafifliyor. Görüşmek üzere…

Banu KARLI

Görüntüleme sayısı: 695

H. Fatoş (GÜR) AKINOĞLU

“Diyabetik Kedi” site yöneticisi

Facebook Twitter YouTube 

Share

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*