Bugün Mischamın Yıldönümü

Zaman, herşeyin ilacı! Hızla akıp giden bir nehir gibi. Takip etmek çok güç. Bugün kızımın bedeninin aramızdan ayrılışının 2. yılı bitti. bu süre nasıl geçti bilemiyorum ama hergünüm onu hatırlamakla geçti. Bu sabah, kızım için hazırlıklarımızı yapıp, yola çıktık.  

 

 

Uzun bir yürüyüşten sonra kızımın yattığı yere yaklaşınca her yerin sapsarı ve kocaman otlarla dolduğunu gördük. Otlara, çukurlara bata çıka ağacının yanına geldik.

 

Sanki kzım da, mezarı da, çevresindeki Mestan, Minnoş, Açaray da doğaya karışmış, özel bir yer kalmamış. Bir an öylece bırakmak, bu doğal dokuya hiç karışmamayı düşündüm. Ama içim elvermedi.

 

Yanımızda getirdiğimiz aletlerle her tarafı temizledik, daha uzun kalacağını düşünerek bu defa haşhaş kozaları koyduk üstüne. 2’de tahta lale. Belki bir daha ki gelişimizde daha az ot kaplar diye umuyoruz. 

 

Kızımla vedalaşmaya bir türlü doyamadım ama arkamıza baka baka eve doğru yola çıktık. Doğanın içinde huzurla yatıyor şimdi…