Bayramda Dumişimiz rahatsızdı. Bu sabah maalesef ben ve kızlarım taşıma kabına sokmayı başaramadığımız için veterinere götüremedik ama ben gittim. Zaten veterinerimiz 17:00’de gelecekmiş. O saatte de Dumiş yoktu. Dumiş gelince telefonla aradım. Yarın gidip iğnesini alacağım.
Bugün yaşadığımı bir Allah biliyor bir de ben. Dumiş sabahleyin fena değildi ama yine de kuru mamadan sabah 3 veya 4 tane yedi, o kadar. Ve devamlı pencereyi açmamı istiyor, gözümün içine bakarak miyavlıyor, “aç çıkayım” diyor. İyi görsem açacağım ama hiç hali yok ki. Malum yarın okullar açılıyor, çarşıya çıktık. Çocuklarımın odasının penceresi aralık kalmış. Odanın kapısı kapalı olmasına rağmen, açmasını biliyor kapıları. Ve oradan çıkmış. Geldik ki hiç bir yerde yok ve ben oradan çıktığını anladım. Nasıl üzüldük! Çağırıyoruz yok, “eyvah” dedik, “ya gelemezse”. Bahçede her yeri arayıp seslenmemize rağmen ortalıkta yok. Saat 20.00’de tekrar bahçeye çıkıp “kızım nerdesin” diye seslendim ama bakındım yok. Eve girdim ki, arka camdan içeri girmiş. Aman hepimiz çok sevindik. Ya bir şey olsa da bulamasak, ne kadar üzülürdük…
Gelince en büyük sevincimiz, ıslak mamasını iştahla yemesiydi. Çok şükürler olsun ki morali de düzelmişti. Sanırım dışarıya çıkamadığı için bize biraz da kapris yaptı. Şimdi yatağında istirahat ediyor. Gözleri açıldı. Nispeten daha iyi şükürler olsun. Bu dışarıya çıkma alışkanlığından da nasıl vazgeçireceğiz bilemiyoruz.
Fatoş teyzesi, size çoook çoook teşekkür ederiz. Tüm tavsiyeleriniz için. İyi ki sitenizin üyesiyiz. Diyabetikkedi Ailesi üyesi olmaktan gerçekten çok mutluyuz. Allah hepinizden razı olsun.
