Annesi Feride MERCAN yazıyor:
Almanya‘nın Dusseldorf şehrinde yaşıyoruz. İlk kedimizi 12 yaşında kaybedince, bir daha asla bu acıya dayanamam, kedi almayacağım demiştim.. 3 ay sonra İstanbul’a geldiğimde, sokakta ağlayan pisiye dayanamadım ve aldım, 3 ay geçince de (depremden 1 ay sonra) yine sokaktan tabii, Moniğimi buldum..
Pek anlasamazlar ama yine de mutlular ..
Daha önce İstanbul’a 2-3 ay kalmaya geliyordum, önce uçakta onların kabin içi yerlerini ayırtıyordum.. Şimdi oğlum ve eşimle 1’er ay dönüşümlü geliyoruz diye getirmiyorum..
Monik’i sokakta bulduğumuzda ilk zamanlar farkedemedik ama sonraki röntgenlerde, kaburgasının içe dönük olduğunu ve büyüdükçe ciğerini rahatsız ettiğini öğrendik.. Arasıra tıkanır gibi oluyor, veterinerimiz homoepatik haplarla senede 1 kere ilaç kürü uyguluyor … Sakin bir yaşam sürmek artık kendi tercihi oldu zaten..
Kreatinin sınırda çıkması yüzünden yılda bir kez o ilaçları kullaniıorduk, bu sene gerek olmadığını söylediler. Son verilen ilaç da toz halinde, IPAKITINE ..
K/D kuru mamayı çok severek yiyor, gün aşırı da konserve light mama yiyorlar..
Oğlum Çita çok iyi niyetli (biraz da saf denebilir) bana çok düşkün, oyuncu ve sevgi delisi iriyarı bir adamcıktır..
O da bir kere struvit yüzünden tedavi gördü ama artık devamliU ROPET (ağızdan krem şeklinde) yedirdiğim için tekrar problem yaşamadık. O da HILLS; NEUTERED kuru mama yiyor .. Kısırlaşan 7 yaş üstü kediler için..
“Diyabetik Kedi” site yöneticisi
