Miniğimin Hikayesi

Minik küçük kızımız, bize 2003’te geldi. Lenf bezleri şişmişti. Tedavisi bitince salacaktık ama 5. kedimiz olarak aileye eklendi.
2008 senesinde birden kusmaya başladı Minik. Tahliller temizdi. Röntgende “bağırsak tıkalı, acil ameliyat” demişlerdi. Ameliyata girdi ama bağırsağı tıkalı değilmiş, pankreası kötüymüş, parça aldılar. Pankreas, bağırsağı tıkalı gibi göstermiş.
Hiç unutmuyorum, Hoca “çok yaşamaz” demişti. Dâhiliye bölümünde Utku hoca vardı, ne yaptı etti, Miniğin hayatta kalmasını sağladı. Minik baba aşığıydı. Devamlı konuşan, sfenks gibi patilerini uzatan, gelip kafa atan kar kokulu canımız kızımız.

2018 de bir oğlumuz oldu. Barış, miniği çok seviyordu. İlerde onu videolarda hatırlayacak. Hala inanmadığım için galiba, hikâyesini bile yeni yazıyorum. Anlayacağınız gibi, Minik 13 Haziran 2019 da melek oldu. Yaşlılığa bağlı olarak böbrekler kötüleşti. Hiç yardımcı olmadı bize. Çok acı çekti. O gün sokaktaki canları beslemeye indim. Birden bir kelebek sürüsü uçtu önümden. Eve çıktığımda, eşim “Minik melek oldu” dedi. Acıları bitmişti ama ya o özlemi.

Daha senesi dolmadan, Boncuğu kaybettik. 6 büyük kedimden kalan 2 canımız daha gitti ve bize özlemleriyle baş etmek kaldı.

Canımız kızımız Minik, seni çok seviyoruz ve çok özlüyoruz  Kardeşlerine kavuştun. İnşallah biz bir eksik yapmamışızdır. Bahçedeki kedilerden  birinin sesi, senin sesine çok benziyor. Bağırınca, birden kalbimiz çok acıyor.  Hepinizi o kadar çok özledik ki, Barış’la birlikte büyümenizi çok isterdik. Minik kızım, “Minikkkkkkkk” deyince gelsen. Baban işten gelince hemen miyavlasan, kucağına çıksan. Meleklerimizzz, sizi çok .

Diyabetikkedi Ailesi‘ne, meleklerimizi sitemizde yaşattığınız için teşekkür ederim. İyi ki varsınız…

Burcu Mella