Şansım

Bu defa bir başka veterinere götürdük. Serum takıp, iğne yaptılar. Parazit iğnesinden sonra, ölen parazitlerin dışarı atılması için bir başka tabletin verilmiş olması gerektiğini söyledi. Oysa ilk veteriner böyle birşey söylememişti.

Eve geldiğimizde iyi gibiydi. İlgiyle etrafına bakıyordu. Sonra birden tuhaflaştı. Sürekli hareketsiz duruyor, zorla birazcık yürüyüp suyun yanına gidiyor, dilini dokunduruyor ama çoğu zaman sanki uyuyor gibi kafası yukarıda duruyordu.

Sabah 07:00’de kalktığımızda, onu içeride bulamadık. Balkonda saksının içinde yatar halde gördük. İçeri getirdiğimizde de, yatak odası perdesinin arkası gibi hep uzak köşelere gitmeye, ayrıca tuvaletini de kaçırmaya başladı.  Bir ara annemin yatağına yanına çıkmış, son gücüyle birşeyler yapmaya çalışıyordu. 11:30-12:00 gibi, evde kucağımdaydı. Arkaya bakmaya çalışıyordu. Sonra tutamadım, kucağımdan düştü. Bir daha da kalkamadı. Yürümeye çalışınca düşüyordu. Bizden uzaklaşmaya, koltuğun arkasına gitmeye çalıştı. Yarı yolda kaldı.

Daha fazla beklemeyip, veterinere giderken, arada inliyordu. Serum taktılar. 4 vitamin ve antibiotik yaptılar. Vücut ısısının normalin altına düştüğünü söylediler. Sepetinde sıcak su torbasına yatırdılar. 15:40 gibi bir şeyler yiyebiliriz umuduyla çıktık. Hemen dönecektik. 16:23’te aradım, “maalesef 5 dakika önce kaybettik” dedi veteriner .

Şans’ımı böyle aniden kaybetmeyi anlayamıyor ve kabul edemiyorum. Ağlamaktan birgün okula gidemedim. Şans‘ımı çok seviyorum … Oysa onun gelişi, bizi kendine bağlayışı sanki dün gibi:

Babam kedileri çok sever. Daha önce de pek çok kedi besledi. Bir gün petshopa gittiğinde, minicik, kapkara bir böcük görmüş, ona bakan, tellere tırmanan Babamın ilgilendiğini gören satıcı herhalde satamayacağını düşünüp, daha fazla dükkanda kalmasın diye “isterseniz vereyim” deyip, parasız vermiş onu. Babama gittiğimde onu seviyor ve oynuyordum. Çok şeker bir şeydi. Aslında annem kabul etmez eve kedi almayı. Çünkü ailece çok duygusal olduğumuzdan ve yürekten bağlandığımızdan, kötü birşey olursa üzülmeyelim ister. Ama yine de birgün babamdan istedim onu.

Yaş/kuru mama, mısır, zeytin, mayonez, haşlanmıs patates, yumurta falan da yerdi:) Hele mayoneze bayılırdı. Birgün masada sucuk vardı. Annemle kahvaltı hazırlıyorduk. İçeri gidip geldiğimizde bir de baktık ki, sucuklar yok.

Sık sık balkona çıkardı. Tuvaleti zaten balkondaydı, hava soğuyunca içeri alacaktık.Saksılarda falan yatardı. Deliydi biraz. Sonra kalkıp dışarıya bakardı. Sokağa da çıkardı ama benim kucağımda. Hava alsın diye ancak 5-6 kere çıkarmışımdır. Yere bıraktığımda, 10 sn.den fazla durmuyor, içeri kaçıyordu.  

 

Sabahları acıkınca gelip burnumu yalar, beni uyandırırdı. Bizimle oyun oynardı ama kucakta pek durmazdı. Acıkınca gelir, klavyenin üstüne yatar, mırlardı. Yemeğini yeyince de “hıh” der giderdi.

Genellikle salondaki tekli koltukta uyurdu. Ancak uyurken yanımıza alınca geceyi bizimle geçirirdi.

Kitaplıkta küçücük raflar var. Çıkar oraya, boşaltmamızı bekler, sonra da orada yatardı Tabii sığamadığı için, ayakları dışarıda kalırdı

 

Yanımızdan geçerken “pişt asskolop” dediğimde, yere yatar şımarırdı. Çok şeker bir kediydi. Başka insanları pek sevmezdi ama çok oyuncuydu.

Tam yaşını bilmiyorum. 6-7 ya da 9 aylık olmalıydı. Türk kedisiydi. Damağında da siyah bir leke vardı, esnerken görürdüm. Damağı lekeli kedilerin uğurlu olduğunu biliyorum.Uğuruyla bundan sonra da bize destek olacağını. Ama keşke bize uzaktan destek olmayıp, yanımızda olsaydı.