Birinci günü, birinci haftası derken bir baktım her ayın 15’i zehir olmuş, yetmemiş ayların 13. günü de eklenmiş, bitmemiş 28. günü çıkagelmiş…
Çocuklarımın doğum günlerinden çok, ÖLUM GUNLERI daha bir kazınmış hafızama… Ne kadar derin nefes alsam da, ne kadar ziyarete gitsem de hiçbirşey değişmiyor-değişemiyor…
Daha evelsi gün annem Samsun’ dan aradığında 3.5 yaşındaki yiğenim bağırıyor telefonda “Anane, hep nasılsın diye soruyorsun, hep teyzemi soruyorsun. Sorsana Mestan gelmiş mi eve, Minnoş gelmiş mi???” (O minik kızın henüz Açarayımdan haberi yok…)
Tanrı dayanma gücü versin size…Ne diyebilirim ki…Dilerim öbür dünya rivayetleri doğrudur…Dilerim evlatlarımızla bir kez daha karşılaşabiliriz..
Ah Böcük ahh….hep sevildiğini bilerek, sevildiğinden emin olarak yaşadın da, bu kadarını da bekliyor muydun gerçekten…Ahh güzel oğluş ahhh…Gözyaşlarımız sel olup gidiyor, içimizin yangısı hiç bitmiyor…Rahat uyu güzellik, rahat uyu…Iyiki karşılaştık sizlerle, iyi ki geldiniz yanıbaşımıza, iyi ki bizlerin evlatları-can yoldaşı oldunuz..
