Lütfen resmin üzerine tıklayınız !!
Cancan, sokakta bulunmuş, traşlı, sevecen, kucak delisi, 3 yaşlarında bir Terriyerdi. Bulanlar Barınak’a getirdiler. Ya kaybolmuş, ya da sokağa bırakılmıştı. Bulunduğu çevredeki Veterinerlere haber bıraktık ama bilen çıkmadı. En sevdiği yemek nohutlu pilavdı. Barınakta çok seviliyor, kucaklarda geziyordu ama ona uygun bir yer değildi.
Yine Fulya ablamız devreye girdi. Bir aile istedi. Fakat 2 gün sonra “yemek seçiyor” diye geri getirdiler. Çok şaşırdık, çünkü olsa olsa nohutlu pilav istemiştir. Onun dışındakileri de afiyetle yerdi. Öyle tatlıydı ki, fazla beklemeyeceğini biliyorduk. Zaten isteyen çoktu. Sırada bekliyorlardı. Gelir gelmez, Eryaman’dan ziyarete gelen ablalar kaptıkları gibi köpeğini yeni kaybetmiş bir teyzenin acısını dindirebileceğini düşünerek, götürdüler. Onlara geri getirebileceklerini düşünerek biraz zaman verdik, haber yapmadan önce. Ama bu sabah yazının devamındaki mesajı alınca, hemen sizleri de bilgilendirmek istedik. Mutlu ve sağlıklı yaşa CANCAN!!!
Sevgili Diyabetikkedi Ailesi,
Geçen haftasonu, Fulya Hanımın işyerine mama almaya gittiğimizde, Cancan’la tanıştık, onu çok sevdik, evimize dönerken (Eryaman’a) Cancan‘ı da getirdik. Eryaman’da bir komşu teyzemiz (6 ay önce 15 yıllık köpeğini kanserden kaybetmişti ve yeniden) bir candostu (terrier) istiyordu. “Cancan‘ı bu teyzeyle bir tanıştıralım, ne kaybederiz, olmazsa bizde bir gece misafir olur, tekrar Fulya Ablasına geri getiririz” dedik.
Komşu teyzemiz Cancan‘ı görür görmez çok sevdi. Hele ki sokakta bulunmuş, barınağa gelmiş, yuva arıyor, zor durumda olduğunu söyleyince hiç dayanamadı, “aşkım,bebeğim…” diyerek ona kol kanat gerdi. Hemen evdeki yemeklerden ısıttı. Cancan, yeni annesine, hiç yemek seçmediğini ispatlamak için bir güzel önüne konanları yedi. Tuvalet eğitimi de vardı zaten, olur olmaz havlamadığını, kimsecikleri rahatsız etmediğini de gösterince, teyzemiz daha da mutlu oldu.
Şimdi, hem yanlız yaşayan teyzemizin candostu, hem de mahallemizin sevgilisi oldu. Benim köpeğim Balım’la da tanıştılar. Zaten Eryaman’da bir sürü köpüş arkadaşları da var. Bu arada, teyzemizin ölen köpeğinin ismi Canik’miş, künyesi, mama kapları, minderi, yatağı hala duruyomuş, ismini Canik olarak değiştirelim deyip, hemen künyesini de boynuna taktı. Canik, bir evin bir kızı olarak prenses muamelesi görüyor şimdi, o kadar da terbiyeli ki…
Cancan (yeni adıyla Canik), onu sokaklardan kurtaran Diyabetikkedi Ailesi‘ne, bir süre kendi evinde misafir eden Fulya Ablası’na, ve biz Eryaman’daki hayvansever ablalarına çok çok çoook teşekkür ediyor. Biz de Canik‘e ve yeni sahibesine sağlıklı ve uzun bir ömür diliyoruz. 
Esra ERKİŞİ
“Diyabetik Kedi” site yöneticisi
