Bışi’mizin kanaması, dün gece itibariyle kesildi. Çok mutluyuz çokkk. Ama çok yorgun, süzüldü. Olsun hemen ona büyülü çorbalar hazırlarız. Dualarınıza teşekkürler. Bu yazıyı yazmamak için, yine bu başlık başa çıkmasın diye neler vermezdik. Olmadı, 15. günde yine başladı kanamalar. 3 gündür de hiç durmadı. Kızımız perişan, uyuyamıyor, yürürken yıkılıyor artık. Yeter demek istiyoruz ama duyan yok. Ne olur yeter!

Sanki bütün bunlar yalan. Sanki Tıpış’ım her on günde bir kanama geçirmiyor. Sanki ben o kadar üzülmüyorum ve sanki o, o kadar acı çekmiyor. Olmaz olamaz değil mi? Kimse dayanamaz değil mi?

Hayatınızda bir kere hepiniz sistit olmuşsunuzdur. Ben o hallerimi hatırlamaya bile korkarken; kızım bunu her on günde, her bir haftada bir yaşıyor. Bazen, bazen değil her zaman “Allahım ne yapmam lazım? Allahım ne yapmalıyım? Allahım“ diyerek dolaşıyorum. İlk zamanlar en çok yavrumu hemen kaybedivereceğimden korkuyordum. Kan=ölüm gibi geliyordu bana. Sonra sonra attım o korkuyu. Sadece sadece kızımın acısı oturuyor içime.

İki gündür gene boğuşuyoruz o kahrolası çözemediğimiz (ve yenemediğimiz) kanlı düşmanla. Sanki size de yalan gibi geliyor artık değil mi?? Yalan mı lütfen biri söylesin bana?? Yaşadıklarımız yalan olsun. Yalan olsun ve Tıpış; tıpış tıpış gelip beni uyandırsın yumuşak patileriyle. Hem yalan, hem rüya? Olabilir mi? Lütfen biri bana söylesin

ar1(01)a

Paylaşmak önemsemektir!

Share

0 Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.