Üzgünüm. Sabah 06:30. Eskişehir yolunda ilerliyorum. Birden yerde yatan kocaman bir köpek gördüm. Arabayla caddenin ortasında durdum, hayattaydı ve gözleri panik halinde, burnundan ve poposundan kan geliyor. Arabanın güneşliklerini düzleştirip, sedye gibi altına koyacağım ama vızır vızır arabalardan yapamıyorum. Hızla gelip bana da çarpmasınlar diye elimdekileri sallayıp, durdurmaya çalışıyorum. Sonunda bir otobüs arkamızda durdu, siper oldu, muavini gelip köpeği arabaya koymama yardım etti. Gözleri nasıl endişeli. Hızla veterinere yetiştirmeye çalıştım. Vardığımızda ne yazık ki solunumu hiç yoktu ve kalp atışları da artık durmak üzereydi. Yine de içeri götürdük ama artık yapılacak bir şey kalmamıştı.
Bakışlarını hiç unutamıyorum :((
Yorumlar (2)
“Diyabetik Kedi” site yöneticisi
