Öncelikle arabada taşıma kabında götürdük ancak yol Dumiş’i çok fena tuttu… giderken yolda kustu… yanımıza Allahtan fazladan ıslak mendil çöp poşeti ve kağıt havlu almamızın faydasını gördük temizledik. tabikiii yollarda Dumiş hanımın temizliği ile uğraştık… Sonra da gitttiğimiz yeri baya yadırgadı ilk günü çok miyavladı ve huzursuz oldu, ikinci günü baya bir hasta gibi oldu ve yerinden kıpırdamadan yattı bizi de çok korkuttu… ancak 3. gün uyum sağlayabildi….
Bir de tatilde en üzüldüğümüz nokta aşağı katımızda bulunan komşunun, balkondan: “kediniz varmış, zaten her yer kedi tüyü oldu” diye laf etmesi… inanın hiç muhatap olmadım ama çok sinirlendim. ben elektirk süpürgesi yapıp, balkondan hiç bişey silkelemediğim halde o şekilde konuşması beni çok üzdü…. yazık böyle insanlara diye düşündüm.. ve dediğim gibi muhatap olmadım Allaha havale ettim… Böyle insanlardan gerçekten kedilerimizi Allah korusun… ne diyeyim başka… yazık… tatilimiz için bu olay biraz üzücü oldu ama… Allahtan sürüp gitmedi birdaha ….
Bugün döndük ve yolda gene aynı şeyleri maalesef yaşadık… Biz ona kıyamadığımız için uzun süre ondan ayrılmayalım diye götürdük. Ancak onun yaşadıkları ailece bizi üzmesi nedeniyle seneye Allah kısmet ederse güvendiğimiz bir kedi pansiyonuna bırakmaya karar verdik.. Tabiii ondan ayrı kalmak çocuklarım ve bizim için her ne kadar üzücü de olsa şimdilik öyle düşünmemize neden oldu.. Bakalım yine de kısmet tabiii…
“Diyabetik Kedi” site yöneticisi
Kardem’e sonsuz derecede katiliyorum. Pistir elleme, host, pist, yaklasma isirir, soyle yapar boyle yapar. . . Cocuklari hayvanlardan sogutmak, korkutmak ve onlari hayvan dusmanlari haline getirmek maalesef cok yaygin. Biraz daha buyuduklerinde de sinirlerini, mutsuzluklarini onlara yonlendirip gozlerini oyuyor, kuyruklarini kesiyorlar. Ruh sagligi hayvanlarla baslamali, ofkeyi degil sevgilerini hayvanlara yonlendirmeliler. Maalesef bu konuda cok hatalar ve eksikler yapiliyor.