Kaşar, bu sabah (05/06/2008) yeni ailesine kavuştu. Aylardır süren maceralı hayatı, artık el bebek, gül bebek, yeni evinde sürecek. Yeni annesi ona ciciler aldı, hamilelik dönemini sağlıklı ve rahat geçirmesi için gereken her şey düşünüldü. İnşallah artık rahat edecek ve çok mutlu olacak. Kaşar‘ın bugün hayatta kalmasına ve bu kadar sevecen olmasına neden olan küçük annesi Özge başta olmak üzere, onun ilk bakımına ve buraya ulaşmasına destek olan Selen Hn., Leyla Hn., Burcu Hn. ve Eda Hn.a, fotoğraflarını çeken Hakan Akınoğlu‘na (oğluma), yeni ailesine ve ona yeni ailesini bulan eşim Bülent AKINOĞLU‘na tekrar teşekkür ediyoruz. Bize manevi destek olan tüm ziyaretçi ve üyelerimize, yazarlarımıza da elbette. Sevgiyle kalın. Yeni resimleri için yazının başlığını tıklayınız!
Annesi teslim alıyor
Bu sahneyi anlatmak istiyorum. kafeslerin bulunduğu bölüme indiğimizde, Kaşar minderinin içine iyice sinmişti. Belli ki gece epey korkmuş bu yeni mekandan.
Annesinin kucağına verildiğinde de, fincan gibi gözlerle bakıyor ama hiç kıpırdamıyordu. Veteriner ablası ona top hediye etti ama onun bunları görecek hali yoktu.
Okşadık, sevdik, derken kucaktan kucağa gezmeye başlayınca, kimin kucağıdaysa, kollarını boynuna doladı. Ama en çok annesinin. Çok korkuyor ama bir yandan da hoşlanıyordu. Kolay değil, birden şöhret oluvermişti.
Yeni evinde
Alttaki resim, kapıdan girdiğimizde çekildi. Gördüğünüz gibi, herkes onu görmek ve dokunmak için yarışıyordu. Boynundaki nazar boncuğu desenli kolyesi ile çok güzel görünüyordu.
Dedesi de tutmaya bile kıyamıyordu. Hamile ya!
Ama Altın teyzesi onu yemeye çalıştı.
_____________________________________________________________________________________________________
Kaşar, bu sabah geldi. Nasıl güzel, nasıl uslu, anlatamam. Veteriner ablası muayenesini yaparken de o kadar alt üst ettik, tepetaklak getirdik, gıkı çıkmadı. Sonra ultrasona girdik ki, 4 tane bebek karnında. Hepimiz şok olduk. Sokağa atıldığı o bir kaç günde olmuş. Yeni ailesi bu duruma ne diyecek henüz bilmiyoruz. Haber bekliyoruz.
Bu resimler, trenden indikten sonra arabadaki ilk resimleri
Taaa Simav’dan Eskişehir’e otobüsle, oradan Ankara’ya trenle yapılan kocaman bir yolculuktan sonra bu kadar uslu olup, Hakan abisine bu pozları vermesi inanılmazdı.
Tırnakları kesiliyor
Ben şimdi kendimi nasıl koruyacağım endişesi
Ateşine bakılıyor
Tırnaklarım olsaydı, bunu bana yapamazdınız bakışı.
Dişler kontrol ediliyor.
İnci gibiler.
Kulak muayenesi
Yeni bir ailesi olana kadar artık evi bu küçük kafes
Bu satırları yazarken, Kaşar’ın ne kadar korkmuş ve tedirgin olduğunu yazmaya çekindim. Duygu sömürüsü yapmak istemedim. Ama bu enstanteneler bütün gece aklımdan hiç çıkmadı.
__________________________________________________________________
Bugün, sitemizin veterinerlerinden Bastet Veterinerlik‘ten Arzu Hn.dan, “Kaşar‘ın tüm bakımını üstlenip, aile bulabileceklerini” belirten mesajlarını mutlulukla aldık. İnşallah Kaşar‘ın şansı dönecek ve bundan sonra yeni ailesi ile çok mutlu ve uzun bir yaşam sürecek. Hepinize ilgi ve destekleriniz için teşekkür ederiz.
Dün Kaşar’ın bulunduğunu haber aldık. Zayıflamış, perişan. Annesi onu bir başka arkadaşının evinde tutuyor şimdilik, ev arkadaşından korumak için. Bu arada toparlaması için herşey yapılacak.
LÜTFEN KAŞAR’A BİR AİLE BULMAK İÇİN YARDIMCI OLUN. SOKAKLARDA YAPAMAZ.
Yeni bir aile aradığımız, Kütahya_Simav’daki sitemizin minik Kaşar‘ını, öğrenci annesinin ev arkadaşı, o evde yokken bir yerlere atmış. Özgecik günlerdir onu arıyor, bulmaya çalışıyor, perişan oldu. Bu nasıl bir vicdansızlıktır ki, minicik kediciği, sıcak yuvasından sokaklara bırakırlar? Özge‘nin onu bir an önce bulmasını, o arkadaşının da birgün çok sevdiği biri ya da birşeylerden ayrılmanın zorluğunu yaşamasını ve bir cana eziyet etmenin bedelini anlamasını diliyoruz.
Bugün, Diyabetikkedi Ailemizin zor günlerinden biri. Çünkü, 1 Ocak günü, sitemize yapılan bir yardım çağrısıyla hayatımıza giren dünya şirini Kaşar, ne yazık ki küçük annesinden ayrılmak zorunda. Onu çok sevmiş, sitedeki abi ve ablalarının arasında bir oyuncak bebek gibi görmüştük. Yazının devamında, küçük annesinin yazdığı ilanı bulacaksınız.
Merhaba,
Benim adım Kaşar. 6 aylığım. Beni bir öğlen banka önünde buldular ve evlerine aldılar. Bana baktılar beni büyütüp beslediler kışı beraber geçirdik. Soğuktan korudular. Annemle çok iyi anlaştık, çok güzel günlerimiz geçti. O beni çok sevdi, bana kimsenin zarar vermesine izin vermedi, bana kendi kızı olarak bağlandı ve sevdi. Benimle bütün hayatını geçirmek istedi ama her zaman olduğu gibi, hayat oyunlarına bizi de ekledi.
Oyun başlamıştı artık, bana yeni bir aile bulmalıydı çünkü aileye yeni bir üye (bebek) geliyordu ve yengesi beni istemiyordu. Çok uğraştı, çok dil döktü, ama olmadı. Sanırım oyunda yenildik. Her oyunda bir kaybeden olur değilmi? Benim için çok uğraştı. Hatta benim sayemde yeni dostlar edindi, Diyabetikkedi Ailesi‘nden. Bana çok yardımcı oldular, benim ihtiyaçlarımı karşıladılar.
Herkes beni çok sevdi. Herkes onların olmamı istedi ama annemm onları tanıyordu. Bana o kadar bağlıyken kimseye vermek istemedi ama vermek isteseydi de kendisi kadar iyi birini tercih ederdi.
Ben annemi çok seviyorum, onunla uyuyorum, canım sıkıldığında onunla oynuyorum. Bazen ben varım diye bilgisayarını kullanmıyor. Aslında kullanamıyor çünkü ben annemin benden başka birşeyle ilgilenmesini istemiyorum.
Ben oyun oynamayı çok severim. Sevilmeyi ve sevmeyi de çok severim.
Aslında demek istediğim şu: yenildiğimiz oyuna bir başkasıyla tekrar başlamak istiyorum. Ama bu sefer yenilmek istemiyorum.
Kaşar’ı yeni bir aileye kavuşturmak için bize yardım edermisiniz?
Kaşar’ın sitemizdeki diğer yazıları:
Görüntüleme sayısı: 2726
|
Yorumlar (20)
|
 |
“Diyabetik Kedi” site yöneticisi
