Ne kadar zor bir gün bu. Önce Karam, şimdi de Paşa‘nın acı haberini aldık
. Hatırlarsınız, ailesi tarafından tatile giderken pansiyoner olarak veterinere bırakılıp, bir daha gelip alınmayan, 3 ay boyunca, veterinerde ailesinin gelip almasını bekleyen, İran-Van karışımı bir pisiydi
. Hamiyet Hn. onu veterinerde perişan görmüş, kıyamamış, annesi olmuştu. Anne-oğul olduktan kısa bir süre sonra Paşa, evin gerçek sahibi olmuş, evin altını üstüne getirmeye, konu komşuya laf yetiştirmeye başlamıştı
. Herkes tarafından, ama en çok annesi tarafından seviliyor, işe giderken mutlaka pembiş burnundan öpülüyordu
. Maceralarını facebook’taki sayfasından ekyifle izliyorduk. Ama çok yaramaz olmuştu. Bir kez pencereden düştü, akıllanmadı.
Dün annesi işteyken yine teli açmış ve nasıl olduğu bilinmiyor ancak muhtemelen sinek-böcek-kuş kovalarken düşmüş. Akşam annesi işten gelince, cansız bedenini apartmanın önünde uyur gibi yatarken bulmuş. İnanılmayacak kadar kötü bir şaka gibi. Apartmandan bir kişi de annesini aramamış, veterinere götürmemiş, olduğu yerde bırakmışlar ki, annesi gelip görsün. Neler oluyor ülkemizin insanlarına? Bir canlıya ilgi göstermek, acımak gibi hasletler hızla yok oluyor.
Yaşamının son 4 ayını sevgi seli içinde geçirdiği için biraz olsun teselli bulabileceğimiz bu acı kaybı için, annesine başsağlığı ve dayanma gücü diliyoruz. Rahat uyu güzel çocuk.
“Diyabetik Kedi” site yöneticisi
