Tıpış’a Veda Etmedim.

7 Aydır tanıdığımız “Tıpış, Tıkkıdı Hanım, Bışi, Pamuk Prenses, Prenses, Cadı” gibi onlarca adı olan, ama kulakları ve duyma yetisi olmayan, nöropatik bir hanımefendiydi Tıpışımız. Sadece bizim değil, siteyi ziyarete gelen herkesin hemen dikkatini çeken ve kendine hayran bırakan bir güzel. Onu tanımak mutluğuna eriştik ama bu, bize yıllar kadar uzun gelen ancak sadece 7 ay süren bir tanışıklık oldu.

30 Kasım’da sitemize:

O koma halini atlattı ve tanıştık ki, sitemize meğer bir prenses gelmiş. Hemen onu gerektiği şekilde ve usulünce ağırlama telaşına düştük. Ancak kısa süre sonra, 10-12-15 gün aralıklarla üriner sistem kanamaları başladı. Veterinerlerimiz, üyelerimiz, yazarlarımız ve Aynur Hn. arasında kesintisiz 7 ay süren bir mesajlaşma, yardımlaşma, bilgi paylaşma dönemi başladı. Öyle zamanlar oldu ki, Tıpışımız için cep telefonumuzla girdik yatağa bir ihtiyacı olur da, duymayız diye korkarak. Tatillerimizde mesajlarla haber aldık. Annesi ile her gün Tıpış‘ın yemesi, içtiği su ve çıkardığı idrar, dışkı miktarı konusunda haberleştik. Bazen bu halimize çok güldük: “Koca insanlarız, konuştuğumuz konu çiş/kaka” diye.

Ama hiç “of” demedik. Çünkü Tıpış sadece sitemizin değil, evlerimizin de prensesi olmuştu. Amcaları, teyzeleri, kardeşleri ondan bir süre haber alamazlarsa, telaşa kapıldı. Onun sayesinde bitkilerin etkileri konusunda uzman olduk hepimiz. Neredeyse büyücü kazanları kaynatıp, davul tozu, şeytan minaresi katılmış büyülü sıvılar hazırlayacaktık onun için.

Tıpışsız günümüz geçmez olunca, gidip görmek farz oldu. Bir gün Nevşehir‘e gittik ki, ne görelim: biz onun güzelliğini hayal bile edememişiz. Tarif edilemez bir çift mavi göz! Öyle derin, öyle derin ki, bakınca insan kendini unutuyor. Annesi, kardeşi, olağanüstü insanlar. Böylece tanışıklık dostluğa dönüştü. O güzel gözleri ve nöropatik ayakları ile tıkkıdı tıkkıdı yürüyüşünün fotoğraf ve filmlerini sitede yayımlayınca, o sayfalar tıklanma rekorları kırdı. Yorumlar birbirini izledi. Böylece ilk tanıştığımızda “seni internetin prensesi yapacağım” sözünü de yerine getirmiş oldum.

Sondan iki önceki kanamasından sonra iştahı kesilmişti. Onun iştahını açmak için hayal gücümüzü sonuna kadar kullandık, sınırlarımızı zorladık. Sonra Ahmet abisi ona bitkisel bir ilaç gönderdi, kızımız yine yemeye başlayınca, aramızda gülücüklerle dolu mesajlar uçuştu. Fakat sevincimizi 15. gün yeni bir kanama kursağımızda bıraktı ama yemesi devam edince rahatladık. Üstelik de sadece 2 gün sürdü. Nasıl umutlandık, anlatamam.

Gene annesine kaprisler yaptı (prenses ya), onu kapıda karşıladı. Uçtuk keyiften. Yeni mamalar gitti, biraz butları etlensin diye. ben de gönül rahatlığı ile 3 günlük bir tatil yapayım dedim. Fakat daha yoldayken yine kanamaları başladı. Annesi idrarında kum görmüş. Anladık ki, kum döküyor. Mesajlar, mesajlar, görüşmeler… Bitmedi kanamalar, korkunçtu. 5 gün sürdü. Azalır gibi olunca, birden nefes almakta zorlanmaya başladı. Annesi, “sık sık ve karnının altından nefes alıyor” deyince, beynimden vurulmuşa döndüm. “Gidiyor” dedim içimden. Ama yine de umudumu yitirmedim. Biz Ankara’ya dönerken, annesinin aklına kaplıca suları geldi. Mesajı alır almaz hemen Sandıklı Kaplıcaları’na gittik. Bidon, termos, pet şişe ne bulduysak doldurduk, Tıpışımız için. Ertesi sabah otobüsle gönderdik ki, hemen kullansın. Ama 1 kaşıktan fazla içemedi. Nefes alamıyordu. Dayanamadım, otobüse atlayıp koştum prensesimize.

Allahım, ne olmuştu meleğimize? Sallanarak, yürümeye çabalıyor, yere düşüyor ama yine de kum kabına ulaşmaya çalışıyordu. Gece yarısı geçirdiği mide kanaması sabah tekrarlamış, güzel yüzünün yarısına siyah kanlar bulaşmıştı. Hemen mide koruyucu, Vit.C yaptım, 5-6 ml kadar serum verebildim. Nefes giderek zorlaşıyordu. Anladık artık dönüşün olmayacağını. Bir an önce gitmesini dilemek, daha fazla acı çekmemesi için yalvarmaktan başka çaremiz kalmamıştı. 48 saattir bu acıyı çekiyordu bebeğimiz. Yalvardık, dualar ettik ama olmadı. Annesi biraz uyusun diye ben başında beklerken, o muhteşem ama artık feri kalmamış gözlerini kocaman açıp, bin bir güçlükle başını kaldırıp, annesini arayınca, mecburen annesini kaldırıyordum. Annesi öpüp koklayınca rahatlıyor, 10 dk sonra yine onu arıyordu. Halbuki artık idrarı da tertemiz çıkıyordu. Ne olurdu bunu da atlatsaydı. Atlatamadı. Sabaha karşı 04:00‘te yavaş yavaş solunumu durdu. Ama kalbi atmaya devam etti. Çünkü annesini bırakmak istemiyordu.

“Selametle git” dedim fakat ona veda etmedim. Biliyorum, diğer meleklerimiz gibi o da bizi bırakmayacak, hep etrafımızda bir yerlerde, rüyalarımızda olacak. Özleyince o güzel gözlerine bakacağız, resmini okşayacağız. Epey bir süre sonra da, onu ağlamadan anmayı öğreneceğiz. Ama onu hiç unutmayacağız. Çünkü o küçücük, çarpık bedeni ve bacakları, duymayan ve olmayan kulakları, muhteşem gözleri, kocaman yüreği ile, onlarca insanı tanıştırdı, birbirine kenetledi.

Gene görüşeceğiz prensesim!

H. Fatoş GÜR diyabetik.kedim@gmail.com

“Diyabetik Kedi” site yöneticisi

Paylaşmak önemsemektir!