Şanslı Sarman'ı Kaybettik :'(((

Değerli Dostlarımız,

Bir süredir klinik masrafları için destek istediğimiz Sarmanımız, 2 gün önce girdiği operasyon sonrası solunum yetmezliği çekmeye başladı. Çekilen röntgende kalbinin, orta boy bir köpeğinki kadar olduğu görüldü. Doğuştan gelen bazı anomaliler, ne kadar itina edilse de başka yerlerden sorun çıkarıyor anlaşılan. 1 saat önce, kaybettik. Çok üzgünüz. Kısacık yaşamında, ona destek veren, ev ortamında, bir kardeş ile yaşamanın keyfini sürmesini sağlayan, emek veren, masraflarına katkıda bulunan herkese teşekkür ederiz. Güzel oğlumuzu yarın bahçeye defnedeceğiz. Söyleyecek söz bulamıyoruz. Başımız sağ olsun.Aşağıdaki yazı, Sarman için 14.10.2013 tarihinde hazırlanan duyurumuzdu:

Merhaba Sevgili Dostlarımız!

3 ay önce bir hayvansever dostumuzun sokakta ölmek üzere iken bulduğu 1.5 aylık sarman yavrunun durumu, gerçekten korkunçtu. Hiç bir şey yiyemiyordu, çünkü ağzından iltihaplar akmasının yanı sıra, yediği herşeyi kusuyordu. 2 gözü de ileri derece enfeksiyon kapmış, biri dışarı fırlamıştı

Veterinerimize çok da umutlu olmayarak götürdüğümüz bebeğin bir gözü alınmak zorunda kalındı ve asıl zor günler başladı. Çünkü çekilen filmlerde midesi kocaman bir balon gibiydi ve yutağı inanılmaz genişlikteydi. Nedeni bilinmemekle birlikte, başka çare bulunamayınca 2 kez ameliyat geçirdi, yutak küçültüldü, mideye sonda takıldı, uzun bir süre ağızdan, sonra burnundan beslendi, tedavi oldu.

Bütün bu süreçte avucumuz kadar bir bebek olan sarmanımız, her şeye katlandı, yaşama sımsıkı sarıldı

. Aylarca süren tedaviler sonucunda artık kendisi yemek yiyebilir hale gelmişti ama artık tek gözlü sarı bir oğlan olarak yaşamına devam edecekti

İyileştirmek için yapılan onca çabadan sonra, taburcu olduğunda nereye gideceği konusu ile karalar bağladık. Oysa o kadar sosyaldi ki, klinik boşaldığında her yer onun oluyor, cirit atıyor, gecelerini nöbetçi veteriner abla ve abilerinin koynunda geçiriyordu. Hoş, klinik dolu iken de onun için pek farketmiyor, muayenelere eşlik edip, meraklı tek gözü ile denetimlerini sürdürüyordu. Kliniğin maskotu olmuştu

. Öyle ki, eğer ona bir aile bulunamazsa, herhalde kliniğin kedisi olacaktı. Ancak üzüntü içinde bilgisayar başına oturup da, kaçan kedisini 20 gündür bulamamış olan bir öğrenci kardeşimize “kedinizi bulamazsanız, bizim sarmanı alırmısınız?” diye korkarak sorduğumuzda, “kedimi bulsam bile alırım” cevabını duyunca sevinçten ne yapacağımızı şaşırdık

. Bu, ne kadar şanslı bir kedicikmiş böyle

… Hemen müjdeyi verdim.

Öğrenci kardeşimiz, bizim sarmanı almadan birkaç gün önce kaçan kedisine de kavuşunca, dünyalar onun oldu. Şimdi, 2 pisicik, aynı evi paylaşıyor, keyifli bir arkadaşlığı sürdürüyorlar. Eski ve yeni resimleri şu anda elimizde olmadığı için sizlerle paylaşamadık ancak kısa zamanda temin edeceğimizi sanıyoruz.

Bütün bu uzun sürecin elbette ciddi bir maliyeti de vardı. Bir kısmını kendi olanaklarımızla hallettik ama kalanı için dostlarımızdan danışmamız gerekti. Kalan 1000TL’lik borcumuza destek olmak isterseniz, sizi kliniğe yönlendireceğiz. Dileriz kısa sürede borcumuzu ödeyip, başka canlara destek olmak için yeni bir enerji ile kaldığımız yerden devam ederiz.

Saygılarımızla,

Diyabetikkedi Ailesi