İki yıl kadar önce ,Tıpış’ın kulaklarında kahverengi şeyler gördüm. Genellikle pirelerin en fazla bulunduğu yerlerde oluşan lekeler gibiydi. Şöyle de tarif edebilirim, sanırım daha açıklayıcı olur: kahve telvesinden daha koyu, bordoya yakın bir renkte, hala devam eden, zaman zaman azalıp, zaman zaman çoğalan bir akıntı. Genç bir doktor oğluma sorduğumda, şekere bağlı harabiyet geliştiği için, bu tür şeylerin normal olduğunu ve alışmam gerektiğini söyledi.
Tıpış, kulaklarının içine kadar yayılan bu akıntıları (hemen hemen hergün)temizlediğimde çok rahatlıyor ve ben kulaklarıyla uğraşırken, o tatlı tatlı mırmırlıyor
.
Zaten bu tembelin göz, ağız, burun, kulak ve popo temizliğini yıllardır ben yapıyorum
.Tıpış’ı, bildiğiniz gibi çok küçükken aldığımız için, öğrenmeyle ilgili davranış geliştiremedi. Mesela: Çiş ve kakadan sonra onların üstünü örtmeyi bilemedi. Sadece içgüdüsel olarak, kum kabına birkaç kez vurur
.
Sağır olduğu için, yıllarca elektirk süpürgesinden rahatsız olmayan kızım, Oğlu İtoş süpürgeyi çıakrdığımız zaman korkup kaçıyor diye, sonradan sonraya elektrik süpürgesinden korkar oldu
. İlişkimizdeki en ilginç taraf ise, bizim hiçbir zaman Tıpış ı çağıramamamız
. Hiç bir zaman pisipisi sesine tepki vermemesi
.
Tabii ki bu, prensesimize ayrı bir asalet katıyordu. Kendinden emin kimseye eyvallahı olmayan ve ancak kendi isterse ayağına çağıran bir megaloman
.
Sağır olmasının en büyük avantajı ise, Tıpış hanımla çok rahat seyahat edebilmemizdi. O dönemlerde, işimiz gereği çok sık şehirlerarası seyahat ediyorduk ve Tıpış hiç problemsiz, şehirlerarası otobüslerde ve uçaklarda bizimle gidip geliyordu. Sanırım Türkiye’de en çok il görme rekoru (kediler kategorisinde) Tıpış’ındır.
Tıpış bugün, her zamankinden çok çok iyi. Eda Teyzesinin de hitap ettiği gibi, tam bir cadı Jbugün ve sanırım o yüzden ben de, daha neşeli, keyifli şeyler yazdım. Aklıma gelenlerde tekrar buluşmak üzere
Hayvansever kalın
